Pre tapos na yung music, paki baligtad

Bago mag-palit ng taon, naisipan kong linisin yung cabinet ko para naman fresh ang start ng new year. Di ko pa kasi naaayos yun simula nung lumipat kami sa sarili naming bahay nung 2007. Parang nakakapagtaka kung paano dumami ang mga gamit ko sa dati namang maluwag na cabinet, andami kasing mga abubot na hindi naman dapat tinatabi pa pero nandun. Mga labels ng damit na binili ko last year, mga load cards na gamit na, at kung anu-ano pa… lalo na yung mga ceramic figurines na souvenir sa mga binyagang napuntahan ko, matagal ko na kasing gustong itapon yun kaya lang ayaw ni wifey, pero ngayon desidido na kong itapon silang lahat, nagulat pa si wifey nung makitang bitbit ko pababa yung mga figurines, umapela pa nga at ilagay na lang daw sa ibang lugar, kaya nauwi pa kami sa diskusyon…

 

Wifey: Ilagay mo na lang sa ibang lugar yan.

Me: Mag aacumulate lang ng alikabok yan, ang hirap pa namang linisin.

Wifey: Sayang naman, hindi pa naman basag yang mga figurines na yan.

Me: (intentionally drops the figurines on the floor) oops, now they are…

Wifey: (displays the “if looks could kill” look)

Me: (displays the “I’m outta here” look)

 

Sa loob ng halos 2 taon andami kong naipong basura sa cabinet na itatapon, pero yung iba naman pwede pang i-recycle pero itatapon ko pa rin dahil tinatamad akong mag-recycle. Alam ko namang pag tinapon ko yung mga yun eh me magbubungkal nun, isa yan sa mga perks ng pagiging third world country, bahala na lang kung sinu man ang makakuha nun, sya na lang mag recycle, gawin nyang sabon or something.

 

Konting bawas pa ng kalat eh nakita ko na yung isa sa pinaka mahalagang bagay na naitago ko since college… my precious tapes… oo yung cassette tape… okay ulitin natin, this time pag binasa nyo yung part na may line na “my precious…” isipin nyo kayo si Gollum na nagsasalita… game… “My precious cassette tapes!”

 

Isa sa magandang bahagi ng college ko eh yung music na kinalakihan ko, at lahat ng naipon kong cassettes, sila yung nagrerepresent sa music na yun. Nakakatuwa kung paano nagsisilbing parang bookmark ng buhay yung music, yung tipong pag may narinig kang kanta babalikan mo yung isang partikular na eksena ng buhay mo. Halimbawa, nasa bus ka tapos narinig mo yung “Butchikik” ni Yoyoy Villame tapos bigla kang mapapangiti dahil naalala mo yung first kiss nyo nung gelpren mo, ang sweet di ba? Ako nga pag naririnig ko yung kantang “It Might Be You” lagi akong natatawa, theme song kasi yun nung isa kong tropa at nung asawa nya, nung kinasal sila habang lumalakad si bride sa aisle yun ang tinutugtog na may lyrics na “somethings telling me it might be you all of my life… maybe its you… maybe its you”, ampucha sa lahat naman ng ikakasal sila ang hindi pa sigurado sa isa’t isa, ‘maybe its you’ pa lang hehe.

 

Going back sa tapes, lahat kasi ng tapes eh naipon ko while in college, after graduation kasi CD na ang uso. Yung sobra sa allowance ko yun yung iniipon ko para makabili. Di ko na matandaan kung ilan na lahat ng tapes ko, basta natatandaan ko yung cabinet dati sa kwarto ko, back when sponsored pa ng mga magulang ko yung pamumuhay ko, dalawang division ang sakop ng mga cassette tapes na naipon. 95% siguro ng cassettes eh binili ko mga 3% niregalo tapos yung remaining 2% hiniram ko ng walang pahintulot. Natatandaan nyo pa ba yung side A/side B ng tape? Na kapag natapos na yung tugtog sa side A babaligtarin para mapatugtog yung songs sa side B, tapos kung may gusto kang pakinggang kanta kaso nasa-kalagitnaan ng tape kailangan mo pang i-forward para marinig, kung mamalasin ka lalagpasan mo pa yung kanta kaya ire-rewind mo uli, hassle yun pero nandun yung fun sa pagpapatugtog ng cassette tape, no choice ka naman kasi.

 

Nung makita ko uli sila natandaan ko pa yung first tape na binili ko, Circus ng Eraserheads, sobrang luma na nya ngayon, naalala ko kinain ng player ko yung tape kaya may scotch tape na nagdudugtong dito. Next na nabili ko yung Definitely Maybe ng Oasis tapos Park Life ng Blur, mahilig ako sa Brit bands nun. Di ko na alam kung anong next na nabili ko basta ang last is yung Kid A ng Radiohead before graduation, regalo ko sa sarili ko. Yung mga local acts din, naisip ko nasaan na kaya sila ngayon, the likes ng Eratics, Polyester, The Jerks, The Wuds, Half Life Half Death, Identity Crisis, Binky Lampano, Violent Playground, yung peborit kong Ethnic Faces na nakapag release pa ng album nung 1995 na “Dekada”, san na kaya sila?

 

Na try ko pang patugtugin yung iba pero halata na inferior yung quality ng tape kesa sa mga cds na napapakinggan ko ngayon, pero oks lang dahil I’m after naman sa music, parang long lost brother ko yung mga tapes at tuwang tuwa akong nag-sound trip mag isa sa kwarto habang inaalala yung college days. Music soothes the savage beast ika nga, well I’m no beast but it soothes me just the same.

 

“At times I’m so grateful, im back again to you”

 

Ethnic Faces

Balik Bayan