Your so beautiful I can’t give you my seat

Bus story No.003

Hindi naman lubos ang pagka-gentleman ko, sa bus halimbawa, hindi ako basta basta nagbibigay ng upuan sa babaeng nakatayo kung alam ko naman na able sya at mukhang kaya naman nyang tumayo sa byahe mula Manila hanggang Tuguegarao, nagbibigay lang ako ng upuan sa babae kung (1) matanda/senior citizen na sya mga above 45 siguro or basta alam kong mahina na para mag-ballroom dancing makatayo ng matagal sa bus, (2) may anak na karga or madaming gamit na dala, yung parang dala ang buong bahay sa dami ng dala (3) may kapansanan at mukhang hindi na talaga kayang tumayo pa sa kahabaan ng byahe, gaya ng uhmm… amputated na ang dalawang paa? at (4) kung ang babae ay matandang may bitbit na gamit at may kargang anak na amputated ang dalawang paa, sa ganitong mga pagkakataon ko pina-practice ang aking pagka-gentleman at tumatayo ako para ibigay ang upuan ko na walang hinihingi na kapalit maliban sa pera. Pero kung ang babaeng nakatayo eh wala sa mga nabanggit eh nananahimik na lang ako sa aking upuan habang sinasabi ko sa sarili ko na “hay… ang sarap umupo sa bus”.

Naranasan ko na kasi nung mabait-bait pa ako, na nagbigay ako ng upuan sa isang babae pero ni tingin sa mukha o simpleng thank you man lang eh wala syang sinabi, para tuloy feeling ko eh obligasyon ko na ibigay sa kanya ang aking upuan at karapatan nya na pa-upuin ko sya, pero naging manhid sya sa good deed na ginawa ko para sa kanya, ano ba naman yung haplusin nya ko sa pisngi at sabay kiss kapalit ng upuang binigay ko? Is that too much to ask for? Simula nun sinabi ko na sa sarili ko na hindi na ko magda-drugs pipiliin ko na lang ang babaeng pag-aalayan ko ng upuan sa bus.

Yung bus ride ko naman last Thursday eh medyo kakaiba, dahil pag-sakay na pag-sakay ng bus nung babae eh gusto ko agad sya pa-upuin hindi dahil sa sya ay matandang babae na may dalang madaming gamit at may kargang anak na amputated ang dalawang paa, kundi dahil napaka-ganda nya… oo napaka-ganda nya, sa sobrang ganda eh pag nag-tabi sila ni Marian Rivera magmumukhang chimay si Marian sa kanya, ganun ka ganda yung babae, pero yun na rin ang naging dahilan para hindi ko sya pa-upuin kahit na nasa tapat ko pa sya… gaya ng nasabi ko able naman sya at mukhang kaya pa nyang tumayo sa kahabaan ng byahe. Naisip ko rin kasi na kapag pina-upo ko sya iisipin ng ibang pasahero na kaya ko lang sya pinaupo eh dahil sa maganda sya at nagpapasikat lang ako sa kanya… although ganun naman talaga ang iniisip ko.

Pero hindi pa rin. Mananatili akong tapat sa aking paniniwala at hindi ko ipagpapalit ang upuan ko dahil lang sa maganda syang babae, prinsipyo na ang pinag-uusapan dito, siguro kung naka plunging neckline sya baka pwede kong i-consider… i-consider pa lang yun ha... pwede ko siguro syang ikandong. Kaya kahit alam kong ngawit na ang braso nya sa pakikipag-bunong braso sa handle bar at namimintig na ang kanyang binti at naglalakihan na ang kanyang varicose vein dahil sa 3” nyang suot na heels eh mananatiling matigas ang aking puso at ang upuan ng bus na kina-uupuan ko eh mananatiling sa pwet ko lamang hanggang sa pagbaba ko. Siguro kung naging ordinary lang ang itsura nya eh…

wala rin… hindi pa rin…

gaya ng una kong nabanggit, hindi naman talaga lubos ang pagka-gentleman ko.